شعری به لهجه شیرین مشهدی در باره حقوق زنان

                    از شیخ احمد بهار

شیخ احمد بهار در اسفند 1268 هجری شمسی در خانواده‌ای متدین و پرهیزگار و اهل ادب و عرفان، در محلۀ سرشور مشهد به دنیا آمد. پدرش مرحوم حاج شیخ محمدکاظم تهرانیان مردی عارف و شاعر بود. تحصیلات خود را نزد حاج میرزا محمد باقر مدرس و شیخ عبدالجواد ادیب نیشابوری در مدارس فاضل خان و خیرات خان گذراند. در فقه و اصول محضر اساتید مهم عصر را در کربلا، نجف و تهران دنبال کرد و به درجه اجتهاد نائل آمد. شیخ احمد بهار از نوجوانی وارد فعالیت‌های آزادی خواهانه سیاسی و مشروطه خواهی شد. او بعدها به عنوان مسؤول دفتر دکتر محمد مصدق نیز فعالیت داشت. احمد بهار برای رساندن صدای آزادیخواهی و نهضت مشروطیت به مشهد، روزنامۀ بهار را در 1296ش. تأسیس کرد. شیخ احمد در روزنامه بهار علاوه بر مطالب ارزنده ای درباره مشروطه، اشعاری نیز به لهجۀ شیرین مشهدی در موضوعات سیاسی و اجتماعی سروده و چاپ می‌کرد. که ترجیع بند زیر – راجع به حقوق زنان- از جملۀ آن‌ها است که در شماره 18 مورخ 25 شهریور 1307 روزنامه مزبور نشر یافته و ما آن را کتاب شناسنامه (زندگی و آثار شیخ احمد بهار) ، به کوشش جلیل بهار و مجید تفرشی (نشرندا، چاپ اول تابستان 1377، ص 315 به بعد) نقل می کنیم:

لطفاً برای خواندن شعر به ادامه مطلب بروید

  ترانه ای در ستایش دوشنبه      

      سروده ی جیلی عبدالرحمن (شاعر سودانی) و  ترجمه ی زنده یاد استاد حسین خدیوجم

مقدمه :

داستان سرودن این شعر و واگویه ی آن به پارسی چنین است: در اواخر آذر ماه 1352به مناسبت هزارمین سال زادروز ابوریحان بیرونی جشنی در دوشنبه (پایتخت کنونی تاجیکستان ) برگزار می شود. از جمله دانشوران وسخنوران میهمان و مدعو  خارجی  در این بزم تاجیکی و بزرگداشت : زنده یادان: استاد حسین خدیوجم (از ایران) و گوینده ی در تبعید سودانی " جیلی عبدالرحمن"بوده اند.

در گیر و دار جشن، جیلی عبدالرحمن در ستایش شهر زیبای "دوشنبه" چکامه ای سروده و از خدیوجم می خواهد تا شعرش را به فارسی دری ترجمه کند. استاد هموطن ما که اجابت این خواسته را سپاسی برای میهمان نوازی دانشوران تاجیکستان می بیند ....

لطفاْ برای خواندن بقیه یاداشت و شعر به ادامه مطلب بروید

   بخوان  بخوان!

             شعری از: هوشنگ گلشیری

 قناری من

چه سال هاست

ترا که دیگر نیست

امید بال گشودن در آبی آن دور

مرا که بی قفس حتی

تمام سال از این کوچه باغ می گذرم

 قناری من

بخوان بخوان که مرا خود بهانه خواندن هاست

زلانه سازی این مرغ در گذرگه  باد

و زنده رود که جاری است تا دل مرداب...

برای خواندن شعری بعدی به ادامه مطلب بروید

بهاریه ها 

   بخش دوازدهم    منوچهری (قسمت نخست)

آن نمی‌بینی که در باغ و چمن از خارها

در بهاران ز ابر نیسانی چه گل پیدا شود

  در بخش دوازدهم بهاریه ها، شعر هایی منتخب از اَبوالنَّجم احمَدبن قوص‌بن احمد منوچهری دامغانی شاعر نامدار اوایل سده پنجم هـ. ق. (شاعر گل و بلبل و شادخواری)  تقدیم خوانندگان می شود.

این  اشعار از از چاپ اول دیوان اشعارمنوچهری دامغانی، به کوشش آقای دکتر برات زنجانی، گزینش شده که از سوی انتشارات دانشگاه تهران در بهار 1387 انتشار یافته است و منقح و پیراسته تر از نسخه های چاپ شده پیشین است  و  عدد آمده میان دو کمان در آخر هر شعر، اشاره به صفحه کتاب بالا دارد. و همچنین واژه های سخت و نامانوس هر قصیده (که با حروف پررنگتر آمده )، در پایان قصیده معنا شده است. معانی و حواشی جز آنچه منبع آن داخل پرانتز ذکر شده و یا بعد از عبارت: " به نظر ما ..." آمده، همگی به نقل از همان کتاب است.

برای خواندن بقیه یاداشت بر ادامه مطلب کلیک فرمایید   

    بهاریه ها  -  بخش یازدهم - فخرالدین اسعد گرگانی

 زمستـــــان را بود فرجــام،  نوروز

چنان چون تیره شب را عاقبت روز (186)

در بخش یازدهم بهاریه ها، شعر هایی منتخب از مثنوی زیبا و ماندگار" ویس و رامین"  اثر طبع استاد فخرالدین اسعد گرگانی شاعر و داستان سرای سترگ و نامدار نیمه ی نخست سده پنجم هـ. ق.    تقدیم خوانندگان می شود.

بنا به نظر استاد محجوب این مثنوی بی همتا در بین سال های  432 و 446 (یعنی پنجاه سال پس از آنکه حکیم طوس، شاهنامه را به پایان برده) از متنی پهلوی توسط فخرالدین اسعد گرگانی ترجمه شده و این داستان عاشقانه پارتی به ابهام یادآور داستان تریستان و ایزوت و مارک شاه و برانژین است. ویس و رامین به لحاظ قدمت سومین مثنوی موجود و نخستین منظومه عاشقانه است که از گزند فتنه روزگار به ویژه متعصبین به دور مانده است. زبان آن متاثر از پهلوی و به همین دلیل زبانی ساده و بدون پیرایه و تکلف، طبیعی و خراسانی ناب بوده و کمتر واژه تازی در آن بکار رفته است و واژه ها به صورت نزدیک به پهلوی  در متن آمده که همین اصالت و کهنگی ، آن را واجد ارزش فراوان می نماید

سر سال و خجستــــه روز نوروز

جهان پیروز گشت از بخت پیروز (380)

این  اشعار از چاپ اول منظومه ویس و رامین، به تصحیح زنده یاد استاد دکتر محمد جعفر محجوب، گزینش شده که از سوی بنگاه نشر اندیشه (کتابخانه ابن سینا) در دی ماه سال 1337 (ژانویه 1959 م.)  انتشار یافته است  و  عدد آمده میان دو کمان در آخر هر شعر، اشاره به صفحه کتاب بالا دارد.

برخی از نوشته های پیشین تارنمای چه بگویم
فلسفۀ وکالت
شرط الحاقی انتقال تعهد بدون رضایت متعهد له
شگفتی دیدار (داستان واقعی)
شعری به لهجۀ شیرین مشهدی در باره حقوق زنان
نقد دو رای وحدت رویه هيئت عمومي دیوان عالی کشور (حقوق خانواده )
سیف فرغانی: عارف، ناصح و منتقد
قوانين و رویه های شش ماه نخست سال 1390 خورشيدي
بایسته ها ی تفسیر قوانین مرتبط با هزینه دادرسی
نشتری به زخم کهنه
قاعده دارا شدن غیر عادلانه در حقوق ایران و کامن لا
نمونه دادنامه در باره : درخواست ابطال مبایعه نامه ای که موضوع آن عين مرهونه است
نقش وکلا در تحقق عدالت
انتشار دومین شماره فصلنامه "وکیل مدافع"
بانوی عشق (شعری برای نسرین ستوده)
بهره زنان از زندگی مشترک؛ هیچ (نگاهی به حقوق زنان پس از طلاق)
قطارِبايد (شعری منتشر نشده از رضا افضلی)
ترانه ای در ستایش دوشنبه
تصویر طنز 32 – چند طرح از فیروزه مظفری
تجدید نظر یا تائیدنظر
آزموده های حقوقی 4 (نمونه دادنامه در باره عسر و حرج زن)
دو شعر از هوشنگ گلشیری و ضیاء موحد
بررسی یک حق عینی (حق اولویت در ایجار و اذن احداث و تملک اعیان در زمین های وقفی)
بی ناموسی چینی ها ( سفرنامه طنز)
سراندیب و ناقوس ( دوشعر تازه از تقی خاوری)
خبر: واكنش به اظهارات عبدالرضا مومنی
لـَغَتِ شَقاق به صِفاقِ باجناق
دفاعیه برای سگان زبان بسته
در زندان چه می‌گذرد؟
نفرین ِ شعر (نگاهی به مجموعه شعر "واژگان بازنده" تقی خاوری)