|
محاکات ما و آقا رضا
منضم به دو یاداشت از رضا مقصودی (مدیر سایت حقوقی راه مقصود) و ما
در نکوهش نفاق و نمایاندن
داستان این است: پس از این که پست پیشین (اندر حکایت مهمانی رفتن) را منتشر نمودم از برخی دوستان درخواست کردم تا نظر خود را در باره این سبک نوشتن ادبی بیان کنند. اساتید و دوستان اهل ادب و اندیشه همچون رضا افضلی، محمد تقی ابراهیمی نیا، هاشم جواد زاده، تقی خاوری، رضا دبیری جوان و نیز دوستان حقوقی ذوجنبتین در این باره کتبی و شفاهی نظر خود را گفتند و در مجموع تشویق کردند و دست بر سرمان کشیدند و همداستان ما شدند. اما نامه برقی (ایمیل) گسیل داشته آقا رضا مقصودی مدیر سایت وزین و جان دار حقوقی "راه مقصود" حال و هوای دیگری داشت و به قول خودش شقشقه ای را می مانست که بیرون پرید و ثم قرت = آنگاه فرو رفت (تعبیر از مولا علی «ع» است) .
مزه ای در جهان نمی بینم دهر گویی دهان بیمار است (طالب آملی)
زیبایی و متانت متن، صداقت در کلام و درد مشترک نهفته در درون نامه وادارم کرد تا فی الفور پاسخ ایشان را بدهم. وقتی درخواست کردم تا اجازه انتشارش داده شود با بزرگواری و تواضعی درخور نبشتند: " از اینکه وجیزه ناقابل حقیر را مطالعه و قابل درج در تارنمای خود دانستید ممنونم . سخنی از سر درد بود که گاهی زخم های کهنه سرباز می کند و به مصداق « هذه شقشقة هدرت » دست به تسوید اوراق می زند. " و بنده را در جرح و تعدیل مطالب شان آزاد گذاردند.
لباس طریقت به تقوا بود نه در جبّه و دلق خضرا بود
و من ابدا به خود اجازه چنین کاری را ندادم. پس شخصاً مرده بلا و زنده بلای کل متن را که به قصد مکاتبه ی نهانی نگاشته شده و اینک به اشتراک گذارده می شود ، به جان می خرم.
به هرحال این شیوه روشنگری و نقـّادی، و ساز کردن عقل ها و نزدیک کردن دل ها مستحسن است، و ناچیزی همانند ما را همه چیز می کند چه به قول امیر خسرو دهلوی:
حلیله گــــر به زفتی خون دل رفت شود خرمای تر چون با شکر خفت
و مغربی نیز نزدیک به همین مضمون گوید:
قدر نبات یافت چوب از اثر مصاحبت گل چو شود قرین گل گیرد رنگ و بوی او
حال امیدوارم خوانندگان نیز از خواندن این گفت و شنفت همان حظ ما را برند. ضمن این که تعاریف ایشان از نوشته های مان را تنها لطف ایشان و شادبختی خود می دانم و اینکه وقتی بزرگان زیر پا را می نگرند آفرین گفتنشان برای تشویق طالب راه است، همین.
برای خواندن یاداشت ایشان و پاسخ ما بر ادامه مطلب کلیک فرمایید
ادامه مطلب
نوشته شده توسط محمد مهدی حسنی در یکشنبه 4 اردیبهشت1390 ساعت | لینک ثابت |
|
در تعطیلات بهاری دو سال پیش ، تقی به توقی خورد، حاجیکستان خر داده و زر داده و سر، هم داده، به اتفاق عیال مربوطه سفر خارجگینی چین رفت. چینِ فغفورْمرده، کجا رفت، نمی دانم. 
سال ها پیش در یک پرونده کیفری و در مرحله دوم رسیدگی (تجدید نظر خواهی)، وکالت متهمی را بر عهده گرفتم که در مرحله نخست رسیدگی، به اتهام تصرف عدوانی به جزای نقدی و رفع تصرف محکوم شده بود. محکمه عالی، وقت رسیدگی تعیین و اصحاب دعوی و وکلای آنها را به جلسه رسیدگی دعوت کرد. در روز موعد اینجانب و موکل، شادان و راضی از اینکه، رأی بلافاصله تائید نگردیده و به احتمال فراوان، به دلایل تجدید نظر خواهی ما توجه می شود؛ به جلسه دادگاه وارد شدیم. 
